Wymagane jest zwiotczenie

U pacjentów z wykonanym zespoleniem moczowodowo-esiczym może dojść do kwasicy hiperchloremicznej wywołanej reabsorpcją chloru z jelita oraz do hipokaliemii prowadzącej do osłabienia siły mięśniowej, a nawet do porażenia oddychania26. U tych pacjentów należy codziennie kontrolować poziom elektrolitów i nie stosować przetoczeń roztworu chlorku sodu. Leczenie polega na uzupełnianiu poziomu potasu oraz – jeśli to konieczne – stosuje się oddech wspomagany. Zaburzenia elektrolitowe nie występują po zespoleniach moczowodu z jelitem krętym.

Ropień okołomigdałkowy

Ropień okołomigdałkowy można naciąć w znieczuleniu miejscowym lignokainą lub kokainą w pozycji głową do dołu. Jeśli u pacjenta nie ma objawów ciężkiej niedrożności dróg oddechowych, dozwolona jest płytka anestezja, w tej samej pozycji pod ręką muszą być ssak i rozwieracz.

Przy znacznej niedrożności oddechowej niezbędna może być tracheostomia przed wprowadzeniem do anestezji lub nawet wykonana w trybie nagłym w czasie indukcji.

Kraniotomia potyliczna

Kraniotomia potyliczna. Może być wykonywana w ułożeniu na brzuchu, na boku lub w pozycji siedzącej. Manipulacje chirurgiczne w pobliżu pnia mózgu mogą wpływać na ważne dla życia ośrodki, powodując zaburzenia rytmu serca lub rytmu oddechowego89. Usuwanie nerwiaka nerwu słuchowego, który leży w kącie mostowo-móżdżkowym, może powodować wzrost ciśnienia w czasie oddzielania górnego bieguna guza od korzenia nerwu V i efekty wagalne w czasie oddzielania bieguna dolnego, który leży obok korzeni nerwu błędnego70. Szczególnym niebezpieczeństwem pozycji siedzącej jest zator powietrzny, jak również hipotensja. Tej ostatniej można przeciwdziałać: 1) lekami presyjnymi 2) bandażowaniem kończyn dolnych, co zapobiega gromadzeniu się w nich krwi żylnej 3) uniesieniem ud aż do kąta prostego z tułowiem, z pełnym wyprostem w kolanach na lekko pochylonym stole71. Pozycję siedzącą można także stosować do zabiegów na rdzeniu szyjnym. Wielu anestezjologów nie stosuje, oddechu kontrolowanego, który mógłby maskować objawy oddechowe.

TEMPERATURA

-8. TEMPERATURA. Ciepło powoduje rozszerzenie naczyń mózgowych, a zimno wywiera przeciwny skutek. 9. LEKI. Rozszerzenie naczyń mózgowych powoduje ketamina12, halotan, eter i chloroform. Hiperwentylacja może do pewnego stopnia zniwelować działanie naczynioroz- szerzające, lecz nie jest to pewne13. Wzrost ciśnienia śródczaszkowego wywołany przez środki anestetyczne, takie jak halotan, jest większy u osób ze zmianami chorobowymi zwiększającymi objętość mózgu niż u ludzi zdrowych14. Ciśnienie śródc.zaszkowe może wzrosnąć bardziej w obszarze mózgu, w którym znajduje się zmiana, niż gdzie indziej, a wynikiem może być „przesunięcie” na poziomie namiotu lub otworu wielkiego. Inne leki powodują zmniejszenie przepływu mózgowego, włącznie z neuroleptanalgezją (dro- peridol i fentanyl), tiopentalem14, metoheksitalem15, altezyną16.

Analgezja podpajęczynówkowa

Analgezja podpajęczynówkowa i zewnątrzoponowa dają dobre zwiotczenie’, obkur- czają jelita i nie wpływają na odruch kaszlowy, jednak zwykle wymagają dodatkowej płytkiej anestezji. Depresja krążenia, którą powodują, jest niebezpieczna u pacjentów we wstrząsie i złym stanie, np. gdy ciśnienie skurczowe krwi wynosi poniżej 100 mm Hg (13,3 kPa).

Znieczulenie przewodowe nie zmniejsza rozdęcia jelit, spowodowanego przez niedrożność, połączoną z zapaleniem otrzewnej. Rozejście się powłok brzusznych. Najczęstszymi powodami są zła technika chirurgiczna, nieodpowiednia anestezja, charakter choroby lub sposób odżywiania się chorego. To poważne powikłanie jest obciążone dużą śmiertelnością z powodu zapalenia otrzewnej, niedrożności jelit, niewydolności nerek i niewydolności krążenia. Wypadnięcie fragmentu jelita lub sieci przez ranę jest zwykle „czubkiem góry lodowej”, tak że bardzo często całe cięcie musi być sprawdzone i zaszyte ponownie. Niezbędne do tego jest pełne zwiotczenie, jak np. w sekwencji dożylny barbituran, narkotyczny analgetyk, środek zwiotczający, intubacja, podtlenek azotu z tlenem i wentylacja przerywanym ciśnieniem dodatnim. Szczególną uwagę należy zwrócić na zabezpieczenie płuc przed aspiracją w czasie indukcji oraz na niebezpieczeństwo niedodmy w okresie pooperacyjnym. Blok nerwów podżebrowych i mięśnia prostego można zastosować, gdy nie współistnieje miejscowe zakażenie.

Leki anestetyczne w okulistyce:

PREMEDYKACJA. Leki używane w premedykacji nie powinny prowokować wymiotów w okresie pooperacyjnym. Polecano rozmaite połączenia’ leków przed analgezją przewodową do operacji wewnątrzgałkowych, m.in.: prometazyna 25 mg z droperido- lem 5 mg, domięśniowo na godzinę przed operacją, a następnie tuż przed rozpoczęciem zabiegu 5 mg droperidolu i 0,5 mg fenoperydyny dożylnie129. Autorzy stosowali z dobrymi wynikami 20-50 mg trimeprazyny z atropiną lub skopolaminą, podawanymi domięśniowo jako premedykacja przed anestezją.

OKULISTYKA

W czasie zabiegów wewnątrzgałkowych gwałtowny wzrost ciśnienia śródgałkowego powyżej przyjętych jako norma 15-25 mm Hg (1,5-2,4 kPa) spowodowany wymiotami, kaszlem, krztuszeniem się lub skurczem mięśnia okrężnego oka, może doprowadzić do przemieszczenia tęczówki lub ciałka szklistego do rany. Dlatego też w przeszłości operacje te wykonywano w znieczuleniu miejscowym. (To właśnie niska jakość anestezji w Wiedniu 1880 roku pobudziła Karla Kollera do poszukiwania praktycznych sposobów miejscowej analgezji oka i zastosowania kokainy do tego celu – dało to początek całej koncepcji miejscowej analgezji w chirurgii). Obecnie dzięki postępom anestezji również operacje zaćmy można wykonywać w uważnie prowadzonej anestezji, ze zwróceniem największej uwagi na uniknięcie kaszlu i podobnych zjawisk. Przez bezbłędną technikę anestezjologiczną, uniesienie wezgłowia stołu i podanie adrenaliny do worka spojówkowego można uzyskać również niedokrwienie oka. Zmniejszenie ciśnienia wewnątrzgałkowego uzyskuje się stosując niedepolaryzujące środki zwiotczające, obniżenie ciśnienia tętniczego, głęboką anestezję i hipokapnię na drodze wentylacji kontrolowanej.